મળી છે...

સાચી જ છે આપણી મહોબ્બત,
જો એને કેવી કળા મળી છે,
મળવાનાં કરીયે વિચાર,
એમાં જ મળવાની મજા મળી છે,

મળ્યા વગર જ વિતાવાની છે જિદંગી,
જાણે કે એવી સજા મળી છે,
શરીર રહે છે આટલે દૂર,
પણ રૂહને તો જાણે મળવાની રજા મળી છે.

પિરામીડ

ભણ્યાં હતાં ને સ્કુલમાં,
ઈજીપ્તનાં પિરામીડોમાં શબ સચવાયેલા છે,
કપડામાં લપેટીને,
ઔષધીઓ ભરીને,
મનાય છે એક વાર જીવ એ શબમાં જરૂર પાછો આવે છે,

મેં પણ ઘણુ સાચવીને રાખ્યુ છે,
તારા પેલા સફેદ રૂમાલમાં,
લપેટીને,
યાદોની ઔષધીઓ ભરીને,
કદાચ તુ પણ ક્યારેક પાછો ફરે તો...?

"અનોખું બંધન"

મારી આ રચના પ્રિય મિત્ર ચેતનાબેન ધ્વારા એમના બ્લોગ "અનોખું બંધન" પર મુકવામાં આવેલ છે અને આજે એને હું ફરી અંહી આવરું છું.


અનોખું બંધન જામ્યું 'કેમ છો?' કહીને,
પછીથી પાંગર્યુ હળી મળી ને,
અટક્યું એક વાર 'પછી મળશું' કહીને,
અનોખું બંધન જામ્યું 'કેમ છો?' કહી ને...

આંખોમાં રહ્યું એ 'પ્રતિક્ષા' બનીને,
દ્રષ્ટીમાં વસ્યું એ 'હરખ' કરીને,
પછી ધીમેથી ટપક્યું એ 'વિરહ' બનીને,
અનોખું બંધન જામ્યું 'કેમ છો?' કહીને..

શ્વસનમાં મહેક્યું એ 'સુવાસ' બનીને,
યાદોમાં આવ્યું ક્યારેક 'હાંફ' ચઢીને,
પછી ધીમેથી છટક્યું એ 'નિશ્વાસ' બનીને,
અનોખું બંધન જામ્યું 'કેમ છો?' કહીને..

કાગળ પર લખાયું એ 'પ્રેમ-પત્ર' બનીને,
રાહમાં જોવાયું 'પ્રત્યુત્તર' બનીને,
પછી ધીમેથી રચાયું કોઇ 'કવીતા' બનીને.
અનોખું બંધન જામ્યું 'કેમ છો?' કહીને..

"માં,હવે શું તને એકલું લાગે છે?"

માં,હવે શું તને એકલું લાગે છે?
માં,હવે તને મારા વગર સુનું લાગે છે?

વર્ષો સુધી ટીપે-ટીપે લાગણીઓ તું મને પિવડાવતી,
રોજ સવારે જોઈ મને તું ચહેરો કેવો મલકાવતી,

સ્કુલે જતા વહાલ ભરેલી ચુમ્મિઓ મને આપતી,
ઘરે પાછો ના આવું ત્યાં સુધી ઝાંપે પહેરો રાખતી,

ગુલાબજાબુંની ચાસણી જેવી મમતા તું વરસાવતી,
દોડા-દોડી કરાવું તો ગુસ્સાથી આંખો કેવી તું કાઢતી,

રોજ જ મારું મનગમતું ને ભાવતું ભોજન બનાવતી,
રોટલી ઉપર ઘી રેડી રેડી ને બહું તું મને ખવડાવતી,

ઉડવાનું તું બળ આપતી ને ઉડતા પણ શીખવાડતી,
ઢળી ગયેલા સૂરજ પછીની પરોઢ બનવા જણાવતી,

આજે...જ્યારે હું ઉડી ગયો છું,
પરોઢ બનવા નીકળી ગયો છું,

ત્યારે...માં,શું તને એકલું લાગે છે?
માં,હવે તને મારા વગર સુનું લાગે છે?

"સાહજીક પ્રેમ"

મિત્રો, પ્રિય ચેતનાબેને એમના બ્લૉગ "અનોખુ બંધન" પર પ્રેમ માટેના આપણા મંતવ્ય રજૂ કરવા મોકો આપ્યો અને એમાં સહુંનાં મંતવ્ય અને વિચારો વાંચી મને થોડી પંક્તિ લખવા મન થયું,આશા છે આ જે સાહજીક ભાવના અને સમભાવ માંથી ઉદભવતી આ લાગણી ને હું અંહી ઢળીશ એ તમને ગમશે.

તુ જ મારા હ્રદયનો ધબકાર છે એવું તો નથી,
પણ છતા તારૂ હ્રદયમાં સ્થાનક તો છે જ,

તું હમેંશા મારા સ્મરણમાં હોય એવું તો નથી,
પણ છતા મારી મધુર યાદોમાં સામેલ તો છે જ,

તું એક જ મારા આનંદનુ કારણ છે એવું તો નથી,
પણ છતા મારા હરેક હાસ્યમાં ભળેલ તો છે જ,

તું મારા જીવન ની રાહ છે એવું તો નથી,
પણ છતા લેવો ગમે મને એવો વળાંક તો છે જ,

તું જ મારો પ્રેમ છે એવું તો નથી,
પણ છતા હ્રદય પૂર્વકની એક ચાહ તો છે જ.






"કહ્યા વગર કે પ્રેમ છે એવી ચાહતમાં શું વેઠ છે?
મઢું નહી શબ્દમાં તો એ બંધન શું ઢેખ છે?"

જરુરી નથી

જરુરી નથી કે આંસુ બધા વહેલા જ હોય,
એમની જેમ ક્યાંક હ્રદયમાં વસેલા પણ હોય,

એક ખૂણે હૃદયનાં તાપમાન હોય છે એટલું નીચું,
ત્યાં ગયા હોય તો બરફની જેમ થિજેલા પણ હોય,

ને બિજે ખૂણે હૃદયનાં તાપમાન હોય છે એટલું ઊચું,
જો ત્યાં ગયા હોય તો લાવાની જેમ ઉકળેલા પણ હોય,

પણ હૃદય આપ્યું જ છે ક્યાં બહારની બાજુ,
કે એમણે આવા કોઈ હાલ જોયેલા પણ હોય.

કોઈ મારા માંથી જાણે...

કોઈ મારા માંથી જાણે અશ્કની જેમ વહી ગયું,
એમનું તો કંઈ નહીં પણ સ્વપ્ન મારું રુંધઈ ગયું,

શ્વાસની સરગમ પર જાણે પાંજરું બંધાઈ ગયું,
રક્ત પણ વહેવું મૂકી ને કાળજે ગંઠઈ ગયું,

સમયના સળિયાની પાછળ જીવન એવું પૂરાઈ ગયું,
કોઈ બન્યું હતું ક્યારેક અશ્ક એ યાદ પણ ના રહ્યું,

હોય છે સંજોગનો ખેલ આખરે સમજાઈ ગયું,
કોઈ મારા માંથી જાણે અશ્કની જેમ વહી ગયું.

મુઠ્ઠીભર ગુલાલ

જિંદગીએ એમ તો ઘણાં રંગ છાંટ્યા
ને પ્રયત્નો કરી જોયા મને રંગીન બનાવા ના,
ક્યારેક નીલો તો ક્યારેક પીળો,
આસમાની અને ક્યારેક કાળો,
કેસરી ને પછી ક્યારેક લીલો,
જાંબુડી ને શ્વેત પણ ક્યારેક,
પણ તે છાંટ્યો હતો ને એક વાર મુઠ્ઠીભર ગુલાલ!
એ હજી સાચવ્યો છે હોં મેં હૃદયમાં,
હર વર્ષે હોળી આવે થોડો વહાવી દઉં છું રક્તમાં..
કદાચ એટલે જ રહું છું હું ગુલાબી, હમેંશા.

જાણે એક વ્હાલા બાળકની વર્ષગાંઠ..

આપણાં કુટુંબનું કોઈ બાળક સરસ નામના મેળવે ને લોકો એના વખાણ કરતા થાકતા નાં હોય તો આપણે કેવું ગૌરવ અનુભવીએ..હેને..?અને હરખાઇ એ કે આપણે આવા કુટુંબના સદસ્ય છીએ..આપણા બધાંનું એક કુટુંબ જ તો બની ગયું છે અહીં..તો આપણા આ કુટુંબના એક બહુ લાડીતા ને માનીતા એવા "રણકાર" નો આજે જન્મદિન છે..જુઓ એક વર્ષ પુરુ થયાની ખુશીમાં નવી નવી વાવા પહેરી આપણી સાથે "birthday" મનાવા આવી ગયું છે..તો ચલો મનાવીએ "રણકાર"(www.rankaar.com) નો જન્મદિન..


તારા જેવા સરસ મજાના ગીતો ગાતા તો મને નથી આવડતું "રણકાર"..
પણ આજની આ વાસંતી વાયરા જેવી પોસ્ટ તને...ઉપહારમાં...



પાનખર ખરી ખરીને પડી રસ્તાની કિનાર પર,
ને વસંત આવી બેસી ગઈ હરેક શાખ પર,

આમ્રમંજરી મહોરી ઊઠી આંબાના વદન પર,
ને કેસૂડો મધમધતો થયો ફાગણની આશ પર,

પેલા પીળા ફૂલો વળગી પડ્યાં ગરમાળાના વાન પર,
કોયલડી જુઓ ટહુકવા લાગી મોહીને વસંતી વા પર,

ને હું શબ્દો આવરવા લાગી એક એવી નૈતિક ચાહ પર,
કે સદા છવાયેલી રહે વસંત આપ સૌની જીવન રાહ પર.



આ પ્રસંગે "રણકાર" ના કર્તાહર્તા એવા નિરજ શાહ ને ક્યાંથી ભુલાય,આપણા માંથી ભાગ્યે જ કોઈ હશે જે નિરજ ને નહીં ઓળખતું હોય..બરાબર..!

તો આપણા સૌ વતી, અનુભવાતો એના માટેનો ભાવ આવી ચાર લિટી માં હું પ્રદર્ષીત કરીશ કે...


"એક માણસ એવો મજાનો મળ્યો,
મિત્રનાં રૂપમાં જાણે કે ખજાનો મળ્યો,
આવ્યા જ્યારથી સબંધમાં એની સાથે,
એક અનોખો જાણે કે જમાનો મળ્યો"


ખૂબ ખૂબ શુભ કામનાઓ તમોને નિરજ,

મારા અને દિવ્ય-ભાવ તરફથી..

અમે પાંખ વગરનાં પતંગા.

એમતો હું અનેક જાતની ભાવનાઓ અંહી મુકવા પ્રયત્ન કરું છું..પણ આજે વુમન્સ ડે..એટલે,જરા સ્ત્રી તરીકે સ્ત્રીના પક્ષમાં.એવુ નથી કે પુરુષોને તકલીફ ન હોય,એમને પણ દર્દ હોય છે જ,ને એ પણ બધું જ નિભાવતા હોય છે..પણ સ્ત્રી માટે નો ખાસ દિવસ છે જ તો..લાભ લઉ છું અને નિચેની ત્રણ રચનાઓ.."Women's Day Special" તરીકે..

To,
All the ladies on earth..and universe..

અમે પાંખ વગરનાં પતંગા,
અમે પાંખ વગરનાં પતંગા,

રસોડાનાં રાણી અમે,
રોજ દીવાનખંડ સજાવતાં,
બારી માંથી મન બહાર મોકલી ને,
અમેતો બધે જ ફરી ને આવતાં,

અમે પાંખ વગરનાં પતંગા,
અમે પાંખ વગરનાં પતંગા,

શમણાનાં બાગમાં વિહરતાં અમે ને,
આશાઓ ના પવનમાં ઊડતાં,
મનોબળની સુવાસ અમેતો,
ચારે કોર ફેલાવતા,

અમે પાંખ વગરનાં પતંગા,
અમે પાંખ વગરનાં પતંગા,

સહુંની વાતો માનતા અમે ને,
સહું ને વહાલા બનાવતાં,
સ્થાન ન મળે તો પણ અમેતો,
બધેજ સ્થિરતા રાખતા,

અમે પાંખ વગરનાં પતંગા,
અમે પાંખ વગરનાં પતંગા.