હોય નજીક ને છતાં સહુ દૂર લાગે,
અહીં દુનિયા આખી મજબૂર લાગે.

કોને કહેવા જાઉં મનની વાત,
અહીં હરેક જણ મગરૂર લાગે.

બનીને ફરે ઘણા ફકીર ને સાધુ,
અહીં સંસાર એમનામાં જ ભરપૂર લાગે.

રામાયણ રચાય જુઓ હરેક ગલીમાં,
અહીં રોજ-રોજ નો એ દસ્તૂર લાગે.

પડછાયામાં માણીએ છાયા આજીવન,
જો ના મળે કશુંક તો એ ખાટા અંગુર લાગે.

હું અને મારું ઘર

આજે હું અને મારું ઘર એકલા હતાં,
મારાં નયનો ધ્યાનથી બધું નિરખતા હતાં,
દિવાલ અને ખૂણા હાસ્ય વેરતા હતાં,
સોફા અને ટી.વી. સામ-સામે તાકતા હતાં,
છત પરથી પંખાભાઈ ઊંધા લટકતા હતાં,
કિચુડ-કિચુડ હિંચકાભાઈ ગીત વગાડતા હતાં,
ઘડિયાળમાં કાંટા ટક-ટક કરતા હતાં,
કૂંજામાં ફૂલ-પાન ધક્કા-મુક્કી કરતા હતાં,
ટેબલ-ખુરશી આમતેમ અથડાતા હતાં,
શૉ-કેસમાંથી ઢિંગલા જાણે ડોકાતા હતાં,
ઝુમ્મર સાહેબ જગારા મારતા હતાં,
એ.સી.બેન એમની ઠંડક પાથરતા હતાં,
લાગતું હતું સહુ મને કંઈક કંઈક પુછતા હતાં,
કે શું તારાં પણ કંઈક અલગ સપના હતાં?
તારાં પણ કંઈક અલગ સપના હતાં?
આજે હું અને મારું ઘર એકલા હતાં.....

આખરે મળ્યાં એ જ રીતે..

આખરે મળ્યાં એ જ રીતે..
વિચાર ઘણીવાર જે રીતે મળવાનાં કર્યાં,

નિ:સ્વાર્થે એક-મેકને હવાલે થઈ..
કૈંક અધુરા રહેલા સપનાં અમે સાકાર કર્યાં,

ગયા બસ એકવાર બંધનોથી પર..
ને મનનાં ભાવને નવેસરથી આકાર કર્યાં,

વળગાળી એક-મેકને ગળે..
અમે આપ-લે શ્વસનનાં ભરપૂર કર્યાં,

હવાનાં સ્પર્શને ભૂલી જઈને..
ખુદને તરબોળ પ્રેમ-પ્રસ્વેદમાં વારં-વાર કર્યાં,

બહુ જાજો સમય મેળવ્યો હતો...
પણ એમાં જીવન અમે ઘણાં પસાર કર્યાં,

હજી છીએ એમ જ એક-મેકનાં..
એ વાક્યો વગર બોલે અમે પુરવાર કર્યાં,

આખરે મળ્યાં એ જ રીતે..
વિચાર ઘણીવાર જે રીતે મળવાનાં કર્યાં.

પ્રેમ ક્યારેક એવો નીકળે

પ્રેમ ક્યારેક એવો નીકળે,

ચાલો તમે હાથમાં દિવા લઈને,
એ ફુંકવા પવન સુસવાટાભેર નીકળે,

પ્રેમ ક્યારેક એવો નીકળે,

આપો તમે મિલનનાં સરનામાં ને,
એ શોધવા ઓળખાણનાં ઘર નીકળે,

પ્રેમ ક્યારેક એવો નીકળે,

કરો તમે એનો ઇન્તઝાર કૈંક નીરાંતથી ને,
એ આપવા તમને લાપરવાનાં બિરુદ નીકળે,

પ્રેમ ક્યારેક એવો નીકળે,

ગોઠવાવ તમે જઈને જો ક્યારેક કબરમાં,
એ મૂકવા રોજ ઉપર ગુલાબ નીકળે.

જોઈ લઉં...

આવી શકે જો રણ વચ્ચે..
હું વહેતી નદી જોઈ લઉં.

કાળા આકાશમાં ઉગે જો સૂરજ..
હું ઈશ્વર જેવું તો જોઈ લઉં.

પવનની લહેર ના સહી..
હું ઉડતી ડમરી જોઈ લઉં.

છે તું કલ્પનાઓથી પર મગર..
હું એ રીતે તો તને જોઈ લઉં.

પાડોશમાં આવીને બેઠી છે મોત..
હું દૂરથી જ જિંદગાની જોઈ લઉં.

પ્રેમ-બનાવ.

શરૂથી જ બંધાયેલી છું અહીં તળાવની જેમ,
ને એમાં તને લઇને ફરું છું એક નાવની જેમ,

કેવા પણ વહેણ કેમ ના બદલાય,
વહ્યાં કરું છું મહીં એક તણાવની જેમ,

લાગે છે જ્યારે સ્વયંથી પણ ભય મને,
ત્યારે ખુદને વળગાડુ છું તને લગાવની જેમ,

પ્રેમ તારા ભાગનો રાખ્યો છે મેં હજી અકબંધ,
રોજ યાદ કરી જાઉ છું એને એક બનાવ ની જેમ.

મુક્તક (ભાગ-૧)

**થડ રહ્યું છે હજીયે લીલું ભલે ડાળા એમાં ફુટ્યા નહિ,
હાથ ત્યારે જ છુટી ગયા’તા ભલે સાથ એમ છુટ્યા નહિ,
રહેવાશ તો હજી છે જ તારો ભલે હોય સ્વપ્ન સ્મરણ માં,
દૂર ના નિભાવીશ સગપણ ભલે સબંધના નામ તે ઘુંટ્યા નહિ.


**તારી યાદ સાથે મારા આંસુઓ ને એવી તો ઓળખાણ છે,
બન્નેવ પડશે એક-મેક ના પ્રેમમાં મને તો એવા એધાણ છે,
યાદ પૂછે છે આંસુ ને "મારા આવા પર તું શાને સરી પડે?"
આંસુ કે છે "રાહ કેટલી જોવાય છે તારી" એનું આ પ્રમાણ છે.


**ના જરાય કોરી ના લાગી મને તો વસંત,
ફુલડા ખીલ્યા ને ભંવરા ગુંજાવી ગઈ વસંત,
પાથરેલી તારી પાનખર મહેકાવી ગઈ વસંત,
ડાળીઓની સાથે પંક્તિઓ પણ સજાવી ગઈ વસંત.

ખુદને રાખું છું...

ખરી પડેલા પાનની પીળાશમાં હું ખુદને રાખું છું
ને કોમળ ઉગતાં ફૂલની મહેંકમાં પણ ખુદને રાખું છું

વ્યોમમાં ધુમરાતાં આ વાદળમાં હું ખુદને રાખું છું
ને વહેલી સવારે પથરાતી ઝાકળમાંય ખુદને રાખું છું

આંધી સાથે ઉઠતા પવનમાં હું ખુદને રાખું છું
ને બરફની જેમ થીજેલા પાણીમાં પણ ખુદને રાખું છું

ગઝલ ભરેલી દુનીયામાં મૌન હું ખુદને રાખું છુ
જામેલી મહેફીલના રણકારમાંય ખુદને રાખું છુ

આશાઓ ભલે મરે પણ ઈચ્છાઓમાં ખુદને રાખું છું
જીવન ઉડી જાય ભલે ઢાંકીને કફનમાં ખુદને રાખું છુ

રીસાયેલી છે કલમ છતા લખાઇ જાય છે,
રડતા અંતરે પણ શબ્દો રચાઇ જાય છે..

અમારી હથેળી ઓ તો જન્મ થી જ ખાલી છે,
છતા હસ્તરેખાઓ જોઇ આશાઓ ઉભરાઇ જાય છે..

લાગણી ઓ છે એમની નિર્જીવ પથ્થર જેવી,
પણ મારી વેદનાઓ ત્યાં જઇને જ કોતરાઇ જાય છે..

લખતા ખુટી જાય અગર શાહી ક્યારેક તો,
ખૂન પણ આલેખાવા તૈયાર થઇ જાય છે..

વહેતી કરવા બેઠા છીએ આજે ખુશીઓ ની સરીતા,
પણ કોણ જાણે કેમ દર્દ ભરેલી કવિતા રચાઇ જાય છે.

હા.. હા.. હા..

જ્યારથી ઊડતી જોઈ છે તારી ચોટલી,
મને ભાવતા નથી શાક રોટલી,

તારા હાથ પગ છે કેવા પાતળા,
જાણે તેલ વગરનાં કોરાં ઢોકળા,

તું આંખમાં આંજે આંજણ,
જાણે ચુલા પર બળેલુ આંધણ,

તારાં નાકનું ટેરવું એવું,
જાણે શીંગોડાના ફોતરાં જેવું,

તુ પહેરીને ચાલે જ્યારે સાડી,
લાગે જાણે પંચર પડેલી ગાડી,

તને જોઈને તો એક જ વિચાર જાગે,
ભાગો.. બિલ્લી જોઈ જેમ ઉંદર ભાગે.
હા.. હા.. હા..