મોહન

તારી સાથ સાથ રહેવું છે મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવું છે મોહન,

તું જો બને બંસરી,સાત સૂર હું બની જાઉ,
હોઠોં પર સાથે નાચીશું મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવું છે મોહન,

તું જો બને મુકુટ,મોરપિંછ હું બની જાઉ,
મસ્તક પર સજીશું મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવું છે મોહન,

તું જો બને પુષ્પ, સુતર હું બની જાઉ,
હ્રદય પાસે મળીશું મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવું છે મોહન,

તું જો બને ચંદન,કેસર જળ હું બની જાઉ,
લલાટ પર લીપાઇશું મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવું છે મોહન,

તું જો બને નટખટ કાનજી,રાધા હું બની જાઉ,
રાસની રમજટ જમાવશું મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવું છે મોહન,

તું જો બને જ્ઞાન, ભાવાર્થ હું બની જાઉં,
ગીતામાં લખાઇશું મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવુ છે મોહન,

તું જો બને શબ્દો,રાગ હું બની જાઉ,
કિર્તન માં ગવાઇશું મોહન,
મારે હરદમ સાથ રહેવુ છે મોહન.

સાંભળ સખી..

બાંકડો બોલાવે પેલો..
સાંભળ સખી બાંકડો બોલાવે પેલો,

સાંજ પડે ને ભાગી ને પંહોચતા..
મમ્મીની ના સાંભળતા ના પપ્પાને ગણકારતા,

દોરડા કુદતા કેવા ને લંગડી મજાની રમતા..
આંધળી ખિસકોલી,થપ્પા અને દોડપકડ ના દાવ,

પડતા આખડતા અને ઘુંટણીયા છોલાતા..
અંચાઇઓ ની તકરાર ના કેવા ચલાવતા ઝગડા,

દોડી દોડી ને જ્યારે લાગતો થાક..
જઇને તરત પેલા બાંકડે પટકાતા,

ભીચડમ ભીચડમ માંય જોડે જ બેસતા..
ને બીજા ને ધમકાવી આઘા ભગાવતા,

હાલ ને અલી આજેય જઇએ બેસવા પેલા બાંકડે..
વાતો કરવા,મસ્તી કરવા ને દોસ્તી પાક્કી કરવા,

આપણે તો ઉછરી ને હાલતા થયા..
પણ પેલો બાંકડો ત્યાં થી દેછે સાદ..

જો સાંભળ સખી..બાંકડો બોલાવે પેલો ..
જો બાંકડો બોલાવે પેલો.

મિત્રતા

અમે જોઇએ જો અમથુ..તમે સ્મીત આપી દેજો,
મારે માંડવુ હોય જો એક ડગલુ..તમે સંગાથ આપી દેજો,

અમે બનીએ જો માછલી તમે ખોબો પાણી આપી દેજો,
સાથ તમારો બસ છે મને ક્યારેક માંગુ તો સહારો આપી દેજો,

માંગુ છુ કેવા અધિકાર હું ખબર નથી કેમ,
માંગવાની જરુર ના રહે હવે એટલી મિત્રતા આપી દેજો.

આજે રક્ષાબંધન

કુમ-કુમ કેરા તિલક અને ચાર દાણા ચોખા,
આરતી ની થાળી સાથે પકવાન અનોખા,

બાંધુ આજે હું તો વિરલા ને રાખડી,
ભાવ થી ભરાઇ આવે બેવ ની આંખડી,

હેત ના ઘુટડા ને મીઠાઇ ના ટુકડા,
ક્યારેય ના આવે તને જીવનમા દુખડા,

કેટલી અંચઇ તારી ને કેટલા તોફાન,
રોજ-રોજ તુ પકડાવતો મારા કાન,

તારા વાંક પર પડતી વઢ મને,
બહુ ડાહ્યો ને લાડકો ગણે સહુ તને,

થઇ ગયા હવે બેવ સમજદાર,
તે પણ સંભાળ્યો હવે જીંદગી નો ભાર,

હસતો રહેજે આમ જ સદાય,
બની ને રહેજે માત-પિતા ની સહાય,

હું તો મુકી ને ગઇ ચાર થાપા દરવાજે પણ,
લક્ષ્મી જેવી લાડી લાવી તુ ઘર આંગણ સજાવજે.

સનમ....

ક્યારેક મળી જવાય જો ભુલથી..સનમ,
લાગશે એમ બંદા પાસે જાણે ખુદા આવે,

ક્યારેય ના મળે તમને દર્દ..સનમ,
દિલમા તારા માટે એજ દુઆ આવે,

બે ઘડી ઝંખી લઉ છુ તને..સનમ,
પછી ભલે નશીબમાં વેદના આવે,

સીધી રહે તારી જીવન-સફર..સનમ,
અમારે ભલે વળાંક વારં-વાર આવે,

લઇ જઇશ પોતાને હું એટલે દૂર..સનમ,
કે મને મળવા ના ખુદ "હુ" આવે,

પાનુ ફેરવી લેજે પ્રેમથી..સનમ,
જો ક્યારેક નજરમાં મારી વાર્તા આવે.

"આભાષ"

નજરો સામે ખુલ્લુ આકાશ છે,
ને મન માં શુન્યાવકાશ છે,

કોઇયે ના સાંભળે સાદ મારો,
એટલે દૂર મારો રહેવાસ છે,

ફરી જાય છે મારી મંજીલ પણ મળ્યા પછી,
હવે રસ્તા નેય મારા માટે ક્યાં નવરાશ છે,

તાળા મારે છે હવે તો દિલબર પણ હ્રદય પર,
જુઓ તિજોરીઓ માં રાખે એમના શ્વાસ છે,

દેખાય છે અંહી મારો હસતો ચહેરો હંમેશા,
અફસોસ એ તમને થતો એક આભાષ છે

મુંજાય..ઇર્ષાય..તોય, પ્રેમ્.

લપસ્યા તો હતા બન્નેવ ઢાળ પરથી,
તો તુ અથડાય આમ-તેમ..
ને હું તને આમજ જોતી રહું..?

હું ક્યાંથી એમ મન મનાવુ,
કે તુ ઘસાય પથ્થર બનીને..
ને હું નદી ની જેમ વહેતી રહું..?

વિશાળતા હ્રદયની તો બન્નેવે દાખવી,
હવે તુ એકલતા ભોગવે..
ને હું લાગણીઓ ઉજવતી રહું..?

હાથ પકડી ને તો મઝધારમાં પહોંચ્યા,
તુ હવે ડુબતો જાય ને..
હું તારી સામે તરતી રહું..?

વિહર્યા તો હત બન્નેવ ગગન સુધી,
હવે તરી પાંખ જો કપાતી જાય..
તો હું વાદળોને રોજ ચુમતી રહું..?

તારી સમજૂતીઓ તો મુંજવી જાય મને,
કેમ તુ આમ ભુસાતો જાય..
ને હું તાજુ પરોઢ બની છપાતી રહું..?

સવાલો મારા હું કઇં એમ ભુલીશ નહિ,
બલિદાન ના બિરૂદ તુ એકલો મેળવે..
ને હું એમા કેમ અળગી રહું..?

વ્યથા..

પંહોચાય હવે જ્યાં ચાંદ સુધી તો જુગનુઓ ની શોધ કોણ કરે?
જન્મારો બની રહે અંહિ પુસ્તક જેવો,એનુ વિમોચન હવે કોણ કરે?

બની જાય અંહિ રાતો રંગીન તો ઢળતો સૂરજ અસર કોને કરે?
રહેવાય હવે ઊચી ઇમારતો માં,હવે ઓટલો વાર્તાલાપ કોને કરે?

મનાવાય હવે એકલતા શોખથી તો મિજબાની ની ગોઠવણ કોણ કરે?
અપનાવાય અંહિ પારકા રીતી-રીવાજ,ત્યાં લગણીઓની મથામણ કોણ કરે?

સબંધ છે માત્ર ધરતી સાથે તો આ ઝુકેલા નભ નું વાંચન કોણ કરે..?
સમજણ છે અંહિ માત્ર મરણ સુધીની,ત્યાં હવે જીવન ની ફીકર કોણ કરે?

દરિયો...

ઘુઘવાય આ દરિયો...કેવો ઘુઘવાય આ દરિયો...
મારા મનમા વલોવાય તારા અહેસાસનો દરિયો..

રાખજે થોડી નિશાનીઓ..મારા આંગળીઓ ના સ્પર્શની..
કે ઘાયલ કરી ગયો હતો, મને તારી ઉડતી કેશુઓ નો દરિયો..

કેવુ લોભી ગયુ હતુ એ..એક સ્મિત તારા હોઠોં પર નું..
કે તરવૈયો બનાવી ગયો, મને તારા ખંજનો નો દરિયો..

કંપન છે હજીય શરીરમા.. તને મલ્યા પછી કશીક..
કે હૈયુ થીજાવી ગઇ મારુ, તારી એક મુલાકાત નો દરિયો..

કસ્તુરીસી મહેક માંણી મેતો..તારા તન માથી..
કે તુફાને ચડ્યો ત્યારે,મારા યૌવન નો દરિયો..

આંજણ આંજીને રાખજે..સદાય પાંપણો પર..
કે કિનારે કિનારે અથડાઇ, ટપકી નાં પડે મારા પ્રેમનો દરિયો..

આમ કેમ થાય છે..

કોણ જાણે કેમ..
હજીયે..આમ થાય છે..?

મેળવ્યુ તો છે,ઘણું ય..
પણ કેટલુય ખુટતુ જાય છે..

તારી સુવાસ હજીયે..
મને કેમ મહેકાવી જાય છે...?

હું તો તરસી નથી..
પણ તારી લાગણીઓ પીવાય જાય છે..

મન મારુ હજીયે...
કેમ તારા તરફ ખેંચાય છે...?

મૃત્યુ નો તો ડર નથી..
એટલે જ આ જીવન જીવાય જાય છે..

મળે છે અગર તને ખુશીઓ..
તો આનંદ મને જરૂર થઇ જાય છે..

પણ ક્યારેક વિતાવેલી એ ક્ષણો...
વર્તમાન ને કેમ ગુંચવી જાય છે...?